Helleborus (Kerstroos)

Oorspronkelijk afkomstig uit de Balkan m.n. Turkije en Griekenland.
Wilde soorten kunnen tot op 1800 meter hoogte gevonden worden.
Gedijt het beste op een standplaats met halfschaduw op een humusrijke-, kalkhoudende bodem
Het gewas is goed vorstresestent

De Helleborus produceert relatief grote, zwarte zaden die in de late lente tot vroege zomer geoogst kunnen worden.
Bij de teelt als snijbloem worden bloemen geoogst wanneer ze volledig ontwikkeld zijn. In de potcultuur ligt de focus op uniforme planten die vanaf september (vroege soorten) tot april bloeien.

• Zaden per gram: (100 tot 150)  Hoewel het exacte aantal per gram varieert per soort, bevatten commerciële verpakkingen vaak kleine aantallen (bijv. 15 zaden voor specifieke cultivars) vanwege de kostbare veredeling.
• Vermeerdering door zaad: Versheid is cruciaal; zaden moeten direct na de oogst (juli/augustus) gezaaid worden omdat ze hun kiemkracht snel verliezen.
  Zaailingen hebben doorgaans twee jaar nodig om voor het eerst te bloeien.
  Door weefselkweek: Voor de snelle vermeerdering van elite-rassen wordt op grote schaal gebruikgemaakt van laboratoriumtechnieken, omdat hybride rassen lastig te produceren zijn.
• Ziekten en plagen
  Bladluizen: Vooral jonge scheuten kunnen in het voorjaar aangetast worden.
  Bladvlekkenziekte: Veroorzaakt door de schimmel Microsphaeropsis hellebori. Het uit zich in bruine tot zwarte vlekken op het blad.Zwarte vlekkenziekte: Een ernstige aantasting waarbij het blad direct verwijderd en afgevoerd moet worden (niet op de composthoop)
• Veredeling
  De veredeling van Helleborus is sterk gericht op het creëren van interspecifieke hybriden (kruisingen tussen verschillende soorten).
  Verdelingsdoelen: Men selecteert op
  •  rechtopstaande bloemen (in plaats van hangende), 
  • langere bloeitijd, 
  • heldere bloemkleuren, 
  • ziekteresistentie
  • bloemvormen (zoals dubbelbloemigheid of “anemoonbloemig”).

• Ploïdieniveau: Veredelaars maken steeds vaker gebruik van polyploïdie. Door het chromosomenaantal te verdubbelen (van diploïd naar tetraploïd), ontstaan planten met dikker blad en grotere bloemen die beter bestand zijn tegen kou en regen
  Diploïd (2n=32): De meeste wilde soorten zijn diploïd.
  Polyploïdie (Tetraploïd 4n): Veredelaars creëren tetraploïde rassen om grotere, stevigere bloemen en dikker blad te verkrijgen. Deze planten zijn vaak robuuster en hebben intensere kleuren, maar zijn moeilijker te vermeerderen via zaad..

Veel commerciële successen zijn steriele intersectie-hybriden (zoals H. x ericsmithii), die rijkbloeiend zijn maar geen zaad vormen.

Het kleurenpalet is de afgelopen jaren spectaculair uitgebreid:
Van zuiver wit en limoengroen tot geel, abrikoos, roze, dieprood en bijna zwart.
Veelgevraagd zijn de ‘spotted’ variëteiten (met stippen), ‘picotee’ (gekleurde randen) en dubbelbloemige types die lijken op kleine pioenrozen.